از طرفداران نرم‌افزار آزاد به دفعات پرسیده می‌شود که درآمدزایی به چه طریقی امکان‌پذیر است. جواب رایج این است که نرم‌افزار آزاد می‌تواند رایگان نباشد. و درآمدزایی به شیوه‌ی پشتیبانی امکان‌پذیر است. هرچند که این پاسخ اشتباه نیست اما پاسخی «جامع» نیز نیست. و ضمنا برای تمام انواع نرم‌افزار نیز صادق نیست. به این معنی که تمام موارد را پوشش نمی‌دهد. این‌جا دو روش تامین بودجه نرم‌افزار آزاد معرفی می‌شود. این دو روش در دنیای واقعی به کار گرفته شده است.

تامین مالی دسته‌جمعی(crowdfunding)

بنده در مورد این روش از طریق یکی از دوستان اطلاع پیدا کردم. در جامعهٔ رمزارز بیتکوین کش غالب نرم‌افزار‌های مربوط به این رمزارز از طریق تامین مالی دسته‌جمعی بودجه خود را بدست می‌آورند. انگیزه تامین‌کنندگان قوی‌تر کردن جامعه و زیست‌بوم بیت‌کوین کش است. و این‌کار باعث افزایش ارزش رمزارز و سود همه دارندگان آن می‌شود. یک نرم‌افزار تحت وب برای این‌کار استفاده می‌شود. نام این نرم‌افزار flipstarter است. برای اطلاعات بیش‌تر می‌توانید فهرست کمپین‌ها را در flipstarters.bitcoincash.network ببینید. گویا سایر جوامع رمزارز نیز سازوکار‌های مشابهی دارند.

فلیپ‌استارتر در جامعه بیتکوین‌کش

این روش علاوه‌بر جوامع رمزارز، در سخت‌افزار آزاد نیز مورد استفاده قرار می‌گیرد. در وب‌سایت crowdsupply می‌توانید فهرستی از کمپین‌ها را مشاهده کنید که سخت‌افزارهای آزاد تولید می‌کنند.

تصویر بالا صفحه‌ی کمپین یک تلفن‌همراه با سخت‌افزار و نرم‌افزار باز و هم‌چنین ویژگی‌های حفظ حریم‌خصوصی را نشان می‌دهد. همان‌طور که می‌بینید، تیم مربوطه درخواست ۲۲۰ هزار دلار را کرده‌اند که حدود دو برابر آن تامین مالی شده است. همه تامین‌کننده‌های مالی یک تلفن‌همراه Precursor دریافت می‌کنند.

تامین مالی از منابع دولتی

در این روش نیز مانند تامین مالی دسته‌جمعی، از پول‌های مردم تامین مالی انجام می‌شود. کمیته‌ای تشکیل می‌شود که مالیات دریافتی از مردم در آن جمع شده و نمایندگان مردم در آن حضور دارند. این نمایندگان انتخاب می‌کنند که پول مردم صرف چه هزینه‌ای شود که برای همه مردم سودمند باشد. یکی زیست‌بوم‌هایی که از این طریق بودجه‌ای دریافت کرده است، دلتاچت است. قبلا دلتاچت را در مطلب پیام‌رسان آزاد معرفی کردم. اگر صفحه پرسش‌های پرتکرار را باز کنید، توضیح داده شده که در سال‌های مختلف بودجه‌ها چطور تامین شده‌اند.

پروژه‌های دیگری هم هستند که از منابع مشابه بودجه خود را تامین کرده‌اند. یکی دیگر از این پروژه‌ها، موتور جستجوی آزاد و نامتمرکز یاسی است. این پروژه قسمتی از بودجه خود را از طریق بنیاد NLnet وابسته به اتحادیه اروپا به دست آورده است. همچنین در گذشته و در مطلبی که پیام‌رسان‌های آزاد را معرفی شد، ماتریکس یکی از گزینه‌های آزاد، امن و نامتمرکز بود. یکی از نرم‌افزار‌های سرور ماتریکس به اسم کوندویت(Conduit) قسمتی از بودجه خود را از وزارت علوم آلمان به دست آورده است.

یکی از امکانات جالب پایتون دکوریتورها (Decorators) هست؛ که به طور ساده و خلاصه یک تابع هست که در ورودی یک تابع دیگر را گرفته، روی آن اعمالی انجام می‌دهد و مقداری که باز می‌گرداند با نام همان تابع ذخیره می‌شود. اگر با FastAPI کار کرده باشید حتما با این کد آشنایید:

Python
from fastapi import FastAPI, 

app = FastAPI()

@app.get("/")
def hello_world():
    return {"Hello": "World"}

یا برای فلسک (Flask) داریم:

from flask import Flask

app = Flask(__name__)

@app.route("/")
def hello_world():
    return "<p>Hello, World!</p>"

تو این مطلب می‌خوام بگم جریان این علامت @ چی هست و چه کارایی می‌تونید باهاش بکنید.

یک دکوریتور چطور کار می‌کنه

همون‌طور که قبلا گفتم دکوریتور یک تابع هست که یک پارامتر می‌گرد و یک مقدار بر می‌گرداند. خب، با این تعریف که هرچی تابع تک پارامتری داریم دکوریتور میشه! درسته، درواقع چیزی که تفاوت ایجاد می‌کنه نوع عملکرد علامت @ هست.

نمونه برنامه اول: ایجاد رابط کاربری متنی

فرض کنید برای یک رابط کاربری متنی (CLI) در برنامه‌تان می‌خواهید یک دیکشنری (Dictionary) با کلید نام تابع و مقدار تابع کنترل کننده (Handler) داشته باشید. تا بتوانید از آن به این شکل استفاده کنید:

all_commands = {}

...

while True:
    line = input("> ")
    cmd, *args = line.split()
    if cmd not in all_commands:
        print("Invalid Command")
        continue
    all_commands[cmd](*args)    # Call the function and send input words (except first) as argument

حالا کد بالا یک خط از کاربر می‌گیره و با توجه به اولین کلمه در اون خط اگر در کلیدهای دیکشنری بود تابعی که بهش داده بودیم رو روی مابقی کلمات اون خط صدا می‌زنه مثلا می‌تونیم توی دیکشنری این رو داشته باشیم:

all_commands["echo"] = print

اینطوری اگه یک نفر بنویسه echo hello world برنامه بهش hello world رو نمایش میده. حالا برای توابع بزرگ‌تر باید چیکار کنیم؟ فرض کنید می‌خواهیم یک دستور (تابع) به نام calc اضافه کنیم تا بتونه محاسبه‌های ساده رو انجام بده. این تابع به شکل زیر پیاده‌سازی میشه:

all_commands = {}

def calc(l=None, op=None, r=None):
    try:
        l, r = int(l), int(r)
    except:
        print("SyntaxError\n\n usage: calc 2 + 5\nspaces are important")
        return
    operators = {
        "+": lambda: l + r,
        "-": lambda: l - r,
        "*": lambda: l * r,
        "/": lambda: l / r,
        "//": lambda: l // r,
    }
    if op not in operators:
        print("operator '%s' is not supported" % op)
        return
    print(operators[op]())
    
  while True:
      line = input("> ")
      cmd, *args = line.split()

اگه یک دکوریتور مناسب داشتیم می‌تونستیم مثل کد پایین خیلی خوشگل و شیک این تابع رو هم به دستورات برنامه‌مون اضافه کنیم:

@command
def calc(l=None, op=None, r=None):
    ...

این همه مقدمه چیدم که اینجا بگم چطور بیاییم و برای این نمونه برنامه دکوریتوری به اسم command بسازیم که هر تابعی که خواستیم به دستورات اضافه کنیم قبلش اون رو بنویسیم و کار رو انجام بده:

all_commands = {}

def command(func: callable) -> callable:
    all_commands[func.__name__] = func
    return func

@command
def calc(l=None, op=None, r=None):
    ...

به همین سادگی! گفتم که دکوریتور یه تابعه! تابع command که به همراه راهنمای نوع ورودی و خروجی‌هاش (type hint) نوشتمش، میاد و یک شی صدازدنی (یطورایی همون تابع خودمون!) رو می‌گیره و همون رو بر می‌گردونه. تو پایتون مثلا زمانی که این دکوریتور رو واسه calc استفاده می‌کنیم تابع رو در پارامتر به command میده و چیزی که command بر می‌گردونه رو به اسم calc ذخیره می‌کنه. (یعنی اگه command چیزی بر نمی‌گردوند calc مقدار None می‌گرفت) توی تابع command اومدیم تابع‌ای رو که توی پارامتر میاد رو توی دیکشنری با اسمش ذخیره کردیم.

کد ما تا اینجای کار این شکلیه:

all_commands = {"echo": print}


def command(func: callable) -> callable:
    all_commands[func.__name__] = func
    return func


@command
def calc(l=None, op=None, r=None):
    try:
        l, r = int(l), int(r)
    except:
        print("SyntaxError\n\n usage: calc 2 + 5\nspaces are important")
        return
    operators = {
        "+": lambda: l + r,
        "-": lambda: l - r,
        "*": lambda: l * r,
        "/": lambda: l / r,
        "//": lambda: l // r,
    }
    if op not in operators:
        print("operator '%s' is not supported" % op)
        return
    print(operators[op]())


while True:
    line = input("> ")
    cmd, *args = line.split()
    if cmd not in all_commands:
        print("Invalid Command")
        continue
    all_commands[cmd](
        *args
    )  # Call the function and send input words (except first) as argument

دکوریتور های پیشرفته‌تر!

نمی‌دونم متوجه فرق دکوریتور ما با اون مثال های اولی که آوردم شدید یا نه، برای دکوریتور هایی که تو مثال های flask و fastapi داشتیم مثلا می‌نوشتیم @app.get("/") اما تو دکوریتور خودمون فقط داریم می‌نویسیم @command

جریان اینه که بعضی مواقع تو دکوریتور نیاز داریم که پارامتر های دیگه‌ای هم بگیریم، مثلا فرض کنید تو برنامه بالایی می‌خوایی بگیم برای اضافه کردن یه دستور به دیکشنری‌مون می‌خواییم یه اسم دلخواه و شاید متفاوت با اسم خود تابع اضافه کنیم. (اول این رو می‌گم و بعد میرسیم به این که چطور تابعی بسازیم که در جاهای مختلف هم اسم خود تابع رو بذاره و هم اسم دلخواه)
مثلا چنین چیزی می‌خواییم:

@command("for")
def for_function(start=None, end=None):
    try:
        start, end = int(start), int(end)
    except:
        print("SyntaxError\n\n usage: for 2 5\nspaces are important")

    for i in range(start, end):
        print(i)

مثلا خواستیم دستور for رو اضافه کنیم ولی چون از کلمه کلیدی های پایتونه نمی‌تونیم.

برای چنین مواقعی تابعی که برای command تعریف می‌کنیم وقتی صدا زده میشه یه تابع دیگه بر می‌گردونه و پایتون تابع هدف رو به تابع برگردونده شده میده. برای همین تابع command اینطوری میشه:

def command(name: str) -> callable:
    def decorator(func:callable):
        all_commands[name] = func
        return func
    return decorator

جریان اینه که خود تابع command یه رشته (string) در پارامتر به عنوان اسم دستور می‌گیره و از اونجا که تو پایتون میشه همینطور تابع تو دل تابع نوشت! یه تابع تعریف می‌کنه که تابعی که میگیره رو به کلید name تو دیکشنری ذخیره کنه و خود تابع رو مثل قبل برگردونه. تابع command هم وقتی صدا زده میشه تابعی که تو دل خودشه رو بر می‌گردونه.

دکوریتور ترکیبی

همونطور که قول دادم! اینجا دکوریتوری می‌نویسم که هر دو حالت بشه ازش استفاده کرد. البته روش‌های مختلفی هست ولی این یک مدلشه:

def command(f: str) -> callable:
    def decorator(func: callable):
        all_commands[name] = func
        return func

    if isinstance(f, str):
        name = f  # `f` is a string so it is the name
        return decorator
    else:
        # `f` is not a string so may be it's a callable
        name = f.__name__
        # this code may raise AttributeError,
        # but this is a simple example, isn't?!
        return decorator(f)

تو این کد چک می‌کنیم ببینیم پارامتری که به command اومده از چه جنسیه، اگه رشته بود پس اسم دستور هست و اگر نه خود تابع دستور هست. در هر دو صورت اسم دستور با متغیر name تعیین میشه، وقتی رشته بود name برابر میشه با رشته داده شده و خود تابع داخلیه فرستاده میشه؛ چون توی کد این تابع به شکل @command("example") صدا زده شده، پس باید یه تابع تحویل پایتون بده که پایتون تابع هدف رو به اون بفرسته. در غیر این صورت احتمالا پارامتره یه تابعه (چون این دکوریتور رو برای خودمون می‌نویسیم زیاد پیچیده‌ش نکردم که همه چیز رو چک کنه!) پس به صورت @command صدا زده شده و یه تابع بهش داده شده، مثل قبل اسم تابع رو تو name ذخیره کنه و خودش تابع توی دلش رو روی این تابعی که گرفته صدا بزنه

نمونه برنامه دوم: استفاده از @property در پایتون

یادش بخیر، اون زمان ها که من C# کد می‌زدم یه چیز باحالی داشت به نام property بعدا که اومدم سراغ پایتون دنبالش گشتم و دیدم پایتون هم یه چیزی مشابه‌اش داره ولی از دکوریتور براش استفاده می‌کنه. جریان چیه حالا!

این property تو کلاس‌ها هست و یک‌جور فیلده که موقع گرفتن مقدار یا ذخیره مقدار توش در واقع یه تابع صدا زده میشه. قبلا در مورد dataclass گفتم، اینجا برای این مثال ازش استفاده می‌کنم تا مجبور نباشم تابع __init__ رو بنویسم، دوست داشتید اون مطلبم رو هم بخونید.

from dataclasses import dataclass
from datetime import date, datetime

@dataclass
class Person:
    name: str
    birth_date: date

    @property
    def age(self):
        return (date.today() - self.birth_date).days // 365

حالا اگه یه نمونه از این کلاس بسازیم می‌تونیم فیلد area رو مثل بقیه فیلد ها بگیریم ولی هر بار این فیلد با توجه به دو مقدار ارتفاع و عرض محاسبه میشه:

me = Person("Behnam", date(2000, 9, 29))
print(me.age)

حالا اگه بخواییم این property(خصوصیت) مقدار هم بگیره می‌تونیم براش یه setter مشخص کنیم:

from dataclasses import dataclass
from datetime import date, timedelta


@dataclass
class Person:
    name: str
    birth_date: date
    
    @property
    def age(self):
        return (date.today() - self.birth_date).days // 365
        
    @age.setter
    def age(self):
        self.birth_date = date.today() + timedelta(value*365)

بهنام سیم‌جو18-03-1403 تخصصی

یکی از امکانات جالب در پایتون ۳.۷ به بعد اضافه شدن dataclass هست. امروز و در این پست نگاهی به این کتابخوانه می‌کنیم و از ماژول مورد علاقه خودم برای مدل‌سازی pydantic هم خواهم گفت.

کلاس داده (Dataclass)

در بسیاری از پروژه ها قالب های داده داریم مثلا شخصی که در سیستم ثبت می‌شود دارای فیلد های داده مانند نام، نشانی، سن، آدرس ایمیل و … است (جداً برای فیلد هیچ معادل فارسی درستی پیدا نکردم!). یکی از روش های نگهداری و استفاده از این داده ها که ساختار و فیلد های مشخصی دارند استفاده از dataclass است.

در واقع dataclass یک decorator از کتاب‌خانه‌ی dataclasses است. کلاس داده تفاوت یا محدودیتی نسبت به یک کلاس معمولی پایتون ندارد اما می‌تواند کار را ساده‌تر کند چون که این دکوریتور خودش توابع __init__() و __repr__() را ایجاد می‌کند.

from dataclasses import dataclass, field

@dataclass
class Person:
    name:str
    lastname:str
    age:int = 0
    address:str = ""
    children: list["person"] = field(default_factory=list)

کد بالا یک مدل داده برای یک فرد را می‌سازد. دکوریتور dataclass همراه با توابع دیگر یک تابع init مانند زیر ایجاد می‌کند:

def __init__(self, name:str, lastname:str, age:int = 0, address="", children=[]):
    self.name = name
    self.lastname = lastname
    self.age = age
    ...

دقت کنید که هنگام ایجاد کلاس داده استفاده از typehint ضروری است. typehint (راهنمای نوع؟!) یک شیوه نوشتار در پایتون برای اشاره به نوع داده یک متغیر است. مثلا:

age:int

فاروق در همین مورد این مطلب رو نوشته:

استفاده از تابع field در کلاس های داده

همونطور که در مثال بالا آمده برخی فیلدها می‌توانند داده پیشفرض داشته باشند (در مثال age, address و children) اما باید دقت کنید که برای داده هایی که اسطلاحاً mutable هستند مانند list, dict ,… برای این که مشکلی پیش نیاد باید از تابع field استفاده کنید تا یک تابع مثلا list() را هنگام ایجاد یک نمونه صدا بزند و خروجی را در فیلد ذخیره کند (در غیر این صورت یک لیست مشترک بین همه نمونه ها خواهید داشت که می‌تواند برای‌تان ایجاد مشکل کند).

from datetime import datetime

@dataclass
class book:
    name:str
    author:str
    was_added_at:datetime = field(default_factory=datetime.now)
    owners:list[Person] = field(default_factory=list)

در کد بالا برای فیلد «تاریخ اضافه شدن» هنگام ایجاد یک نمونه تابع now() صدا زده می‌شود که تاریخ فعلی را باز می‌گرداند (البته اگه در ورودی ها تاریخ دیگری داده شد جایگزین می‌شود)

ماژول pydantic

اگر امکانات بیشتری نیاز داشتید حتما نگاهی به ماژول pydantic بیاندازید. این ماژول کامل با هدف مدل‌سازی داده و اعتبارسنجی داده هاست. این ماژول امکانات زیادی داره مثل خواندن و خروجی به فرمت های مختلف مثل json، تولید schema و …

جدا از این که با linter ها و ویرایشگر های کد به خوبی کار می‌کند در بسیاری از ماژول های دیگر مانند FastAPI, Beanie و … استفاده شده.

from datetime import datetime
from pydantic import BaseModel, PositiveInt

class User(BaseModel):
    id: int  
    name: str = 'John Doe'  
    signup_ts: datetime | None  
    tastes: dict[str, PositiveInt]

این ماژول علاوه بر این که همانند یک dataclass به شما امکان دسترسی به فیلد ها مختلف با نوشتار نقطه‌ای می‌دهد (dot notation) و ویرایشگر کد شما نیز به خوبی شما را راهنمایی می‌کند، صحت داده ها را می‌سنجد، مثلا نمی‌توانید برای فیلد id که از جنس عدد است یه متن وارد کنید. (البته pydantic دوست داشتنی، رشته "12" را به عدد تبدیل می‌کنه و گیر نمیده ولی اجازه نمیده که مثلا "foobar" ذخیره بشه)

خطای اعتبارسنجی برای فیلد های signup_ts و tastes

مقایسه pydantic با dataclass

ماژول pydantic تمام نیاز هایی که هنگام استفاده از dataclass دارید را به خوبی پاسخگو هست و به شما بسیاری امکانات بهتر و مفید‌تر می دهد، برای مثال تبدیل یک نمونه به JSON و بلعکس به همراه اعتبارسنجی داده ها به سادگی انجام می‌شود و نوع داده های مختلفی مثل آدرس ایمیل، عدد مثبت و حتی نوع داده سفارشی شما را پشتیبانی می‌کند. کلی امکانات دیگر نیز هستند که همه‌ی آن ها را در مستندات کامل این ماژول در سایت‌شون می‌تونید بخونید.

docs.pydantic.dev

بهنام سیم‌جو08-02-1403 تخصصی

اگر شماهم توی مخازن دبیانتون احساس کندی می‌کنید یا با ارور های متعدد 403 و 404 روبرو می‌شید ، این پست رو تا انتها بخونید D:

حالا این netselect چی هستش؟

از خیلی مدت پیش، کاربرای توزیع هایی مثل آرچ از ابزاری به اسم reflector استفاده می کردن. این ابزار توی ویکی آرچ هم اسمش اومده و یکی از پر استفاده ترین ها برای انتخاب سریع ترین مخزن ممکن توی آرچه.

من خودم تا مدت ها نمی‌دونستم که برای دبیان هم همچین چیزی وجود داره، (توی اوبونتو میشه از برنامه گرافیکی که برای مدیریت مخازن هست ، سریعترین مخزن ممکن رو انتخاب کرد. همچین برنامه ای در دبیان به صورت پیشفرض و با همون پشتیبانی وجود نداره) تا اینکه به واسطه یکم دبیان گردی با این ابزار آشنا شدم. کارش این هستش که مثل reflector سریع‌ترین مخزن apt رو برای شما انتخاب می‌کنه.

نصب و راه‌اندازی

برای نصب netselect کافیه که دستور زیر رو داخل ترمینال اجرا کنید:

sudo apt install netselect-apt

بعد از اینکه نصبش کردین بریم تا کار رو باهاش یادبگیریم 🙂

طریقه استفاده

برای استفاده از این دستور کافیه توی ترمینال

sudo netselect-apt 

رو اجرا کنیم.

حالا چه امکاناتی داره؟

تعیین نسخه / کدنیم دبیان

به عنوان مثال برای اینکه تعیین کنیم مخازنی که برای ما پیدا می‌کنه برای کدوم نسخه از دبیان باشه (مثلاً دبیان sid یا testing) باید جلوی دستور کدنیم دبیان روهم بنویسیم:

sudo netselect-apt stable

دستور بالا میاد و مخازن سریع رو برای دبیان پایدار پیدا می‌کنه.

تعیین کشور

همینطور شما می‌تونید توی این دستور تعریف کنید تا مخازن مخصوص یک کشور رو برای شما لیست کنه:

sudo netselect-apt -c country

برای مثال من میخوام سریعترین مخزن ممکن که داخل ایران هستش رو برای خودم تنظیم کنم:

sudo netselect-apt -c iran

یک معماری دیگه؟

بله درست خوندید D: شما میتونید با netselect حتی مخازن مخصوص یک معماری دیگه روهم دریافت کنید:

مثلا من اگه بخوام سریعترین مخزن برای معماری ۳۲ بیتی رو پیدا کنم ، باید از فلگ a- و یا arch– استفاده کنم:

sudo netselect-apt -a i386

و یا

sudo netselect-apt --arch i386


بعد از اجرای این دستور سریعترین مخزن ۳۲ بیتی برای ما انتخاب میشه.

دیگه چه فلگ هایی داره؟

یک فلگ برای تنظیم مخازن غیررایگان (non-free) و یا فعال کردن مخازن سورس (deb-src) وجود داره.
برای مثال اگه من بخوام یک مخزنی رو پیدا کنم در ایران، برای معماری ۳۲ بیتی به همراه مخازن غیررایگان و سورس باید دستور رو با فلگ های زیر اجرا کنم:

sudo netselect-apt -a i386 -c iran -n -s stable

فلگ n- برای فعال کردن مخازن non-free و فلگ s- برای فعال کردن مخازن سورس به کار میرن 🙂

همینطور اگر مایل بودید man-page این دستور رو به صورت آنلاین و یا از طریق خود ترمینال با وارد کردن دستور زیر می‌تونید بخونید:

man netselect-apt
netselect

سهراب بهدانی24-12-1402 تخصصی

حدود ۴ سال پیش با پروژهٔ آواهای مشترک موزیلا آشنا شدم. آن زمان مجموعه داده‌ٔ (Dataset) فارسی پروژه تنها حدود ۲ گیگابایت بود. الآن زبان فارسی تقریبا ۱۰ گیگابایت مجموعه داده دارد. در این مطلب راجع به پروژه و اهمیت آن برای پروژه‌های یادگیری ماشینی و هوش مصنوعی توضیح می‌دهم. البته موضوع دورهمی نهم کرم‌های کامپیوتر هم در همین مورد بود.

فاروق کریمی‌زاده30-10-1402 عمومی

الگوریتم کوله‌پشتی، یک الگوریتم از نوع حریصانه هست. در این مطلب در مورد الگوریتم کوله‌پشتی یک و صفر (0/1 knapsack algorithm) می‌نویسم. برای مثال فرض کنید یک کوله پشتی با حجم ۹۰ لیتر دارید؛ و وسایلی که دارید علاوه بر حجم برای شما یک ارزش یا اهمیت دارند و احتمالا همه آن‌ها جا نمی‌شوند. حال به چه صورت وسایل را انتخاب می‌کنید تا بیشترین ارزش را در کوله پشتی خود داشته باشید؟ در الگوریتم کوله‌پشتی یک و صفر یا یک شی انتخاب می‌شود و یا خیر! امکان برش و تکه کردن نیست.

بهنام سیم‌جو28-10-1402 تخصصی

سلام! به مسئله‌ای برخوردم که نیاز داشت یه آرایه با طول نامعلوم رو از کاربر بگیریم. اینطوری که کاربر شروع می‌کنه به وارد کردن ورودی‌ها تا زمانی که کلمه end رو بزنه و تموم کنه. مسئله ساده‌ای هست و در کل زیاد چیز شاخی نیست!!

چالشش اینه که ما تعداد اعضا رو نمی‌دونیم و طول آرایه هم ثابته کنه، پس در حالت عادی مجبوریم ورودی‌ها رو بریزیم تو یه لیست تا آخرش که کار کاربر تموم شد همه رو مثلا منتقل کنیم به یه آرایه با طول لیسته، یعنی داریم دو بار هر عضو رو بررسی می‌کنیم که هزینه زمانی اینجا میشه 2n(معادل O(n)) از طرفی توی زبانی مثل C که اصلا لیست نیست و باید مثلا از SLL(به انگلیسی: Singly Linked List و به فارسی: فهرست پیوندی یک‌طرفه) استفاده کرد.

#include <stdio.h>
#include <stdlib.h>

double* rec(int i) {
    char input[100];  // Adjust the input string size as needed
    fgets(input, sizeof(input), stdin);
    
    if (strcmp(input, "end\n") == 0) {
        double* result = (double*)malloc(i * sizeof(double));
        return result;
    }

    double* arr = rec(i + 1);
    sscanf(input, "%lf", &arr[i]);
    return arr;
}

int main() {
    double* result = rec(0);

    // Printing the result
    for (int i = 0; result[i] != 0.0; ++i) {
        printf("%lf ", result[i]);
    }

    free(result);    // Free the allocated memory

    return 0;
}

مشابه این کد در پایتون به این شکل نوشته می‌شود(برای آرایه از numpy استفاده شده).

from numpy import np


def rec(i=0):
    inp = input()
    if inp == "end":
        return np.zeros(i)
    arr = rec(i + 1)
    arr[i] = int(inp)
    return arr

در واقع این شیوه به شکلی هوشمندانه از پشته(به انگلیسی: stack) خود سیستم برای ذخیره موقتی اعضا و شمارش آن ها استفاده می‌کنه. اما باید دقت کنید که این روش نامحدود هم نیست چون به اندازه پشته محدود میشه.

روبوکد یک بازی برنامه‌نویسی است که در آن با زبان جاوا، اقدام به برنامه‌نویسی کردن روبات‌های کوچکی می‌کنید که با بقیهٔ روبات‌ها باید بجنگند. مبارزه می‌تواند به صورت تک‌به‌تک با یک روبات دیگر یا به صورت گروهی با مثلاً ۹ روبات دیگر باشد. هرچند که باید روبات‌های خود را به زبان جاوا بنویسید، اما دانش عمیقی از این زبان مورد نیاز نیست و در صورتی برنامه‌نویس یکی از زبان‌ها از همین خانواده باشید، می‌توانید به‌راحتی یک روبات بسازید.

فاروق کریمی‌زاده31-06-1402 تخصصی

تعریف کلی کاراکتر یا نویسه در کامپیوتر یعنی کوچک‌ترین واحد نمایش اطلاعات که می‌تونه یک حرف یا علامت باشه. نویسه‌ها شامل فاصله، عددها و علامت‌ها‌ هم هستند!

نویسه در دنیای دیجیتال

در دنیای دیجیتال برای انتقال اطلاعات چیزی جز خاموش و روشن نداریم! جریان‌های الکتریکی که قطع و وصل می‌شن، نوری که چشمک می‌زنه یا حتی تغییر جهت قطب‌های مغناطیسی توی هاردها دنیای دیجیتال‌ما رو می‌سازن!

به این خاموش‌ها و روشن‌ها می‌تونیم غلط و صحیح یا صفر و یک رو نسبت بدیم. این صفرها و یک‌ها به کمک قوانین مبنای عددی در ریاضیات معنا پیدا می‌کنن. یعنی مثلاً عدد ۲ توی کامپیوتر می‌شه ۰۰۱۰، عدد ۱۱ توی کامپیوتر می‌شه ۱۰۱۱ و عدد ۵ می‌شه ۰۱۰۱. در واقع هر عدد، کد مخصوص به خودش رو داره که قابل محاسبه هست. این محاسبه بین مبنای ده (اعداد خودمون) و مبنای دو (اعداد کامپیوتر) به سادگیِ انجام چند تقسیم هست.

برای انتقال اعداد مشکلی نداریم اما اگر بخوایم نویسه‌ها رو منتقل کنیم مشکل خواهیم داشت. برای این کار مجبوریم جدولی بسازیم و برای هر نویسه یک کد تعیین کنیم.

بهنام سیم‌جو27-02-1402 عمومی

توضیح خاصی ندارم…

let father: &Individual = loop {
    i = rng.gen_range(0..pop_size);
    if rng.gen_bool(self.population[i].ft() / total_ft) as f64){
        break &self.population[i];
    }
}

فاروق کریمی‌زاده01-02-1402 تخصصی

امروز می‌خوام براتون از رمزنگاری دوسویه یا دو کلیده بگم، این رمزنگاری دنیای اطلاعات رو زیر و رو کرده! تو جهان امروز هر جا رو که نگاه می‌کنی ردپای این رمزنگاری هست! HTTPS ،SSH، ارز های دیجیتال، شبکه‌های مجازی و … همه و همه دارن از این روش برای حفظ امنیت استفاده می‌کنن.

آنچه خواهید خواند!

  • در ابتدا خواهم گفت در صورت نبود رمزنگاری اطلاعات چطور لو می‌روند
  • بعد یه دید کلی از رمزنگاری میدم و میگم چرا نمیشه از روش های رایج استفاده کرد
  • سپس روش رمزنگاری دوسویه رو به زبون ساده توضیح می‌دهم
  • در ادامه از چگونگی استفاده آن در وب می‌گم
  • چند خط کد می‌نویسیم و در پایتون از این روش استفاده می‌کنیم

بهنام سیم‌جو10-12-1401 عمومی

در این مطلب می‌گیم که چطور میشه در پایتون یک پروسه دیگر را اجرا کرد و خروجی استاندارد و ورودی استاندارد رو بگیریم و ازش استفاده بکنیم. خروجی و ورودی استاندارد همون چیزایی هستن که تو محیط متنی چاپ میشن یا کاربر توی ورودی برنامه وارد می‌کنه. در واقع توی این مطلب یاد می‌گیرید که چطور می‌تونید در پایتون با برنامه های کنسولی دیگه تعامل کنید.

پایپ (pipe) چیست؟

به طور پیش‌فرض سیستم‌عامل ورودی‌ها رو از موس و کیبورد می‌گیره و خروجی‌ها رو روی صفحه‌نمایش می‌نویسه. اما در بعضی مواقع نیاز هست که یک برنامه از خروجی‌های یک برنامه (یا دستور) دیگه استفاده کنه یا به ورودی استاندارد یک برنامه داده ارسال کنه. در چنین شرایطی pipe استفاده میشه. pipe یک فضای موقتی در حافظه برای جابه‌جایی اطلاعات بین دو برنامه هست که البته یک طرفه هم هست؛ یعنی مثلا برای گرفتن خروجی باید از یک pipe و برای نوشتن ورودی هم از یک pipe دیگر باید استفاده کرد.

بهنام سیم‌جو21-11-1401 تخصصی

زبان‌ها معمولاً یا تعیین نوع پویا دارند؛ مانند کامن لیسپ، پایتون، جاوا اسکریپت یا دارای تعیین نوع ایستا هستند؛ مانند سی و سی‌پلاس‌پلاس، راست و دوباره کامن لیسپ (معمولاً پیاده‌سازی‌های مدرن کامن لیسپ، مانند SBCL، اجازه می‌دهند بنا به خواست برنامه‌نویس، قسمتی از کد، دارای تعیین نوع ایستا و قسمتی دارای تعیین نوع پویا باشد).

در پایتون، تعیین نوع متغیر‌ها، مقدار یا مقادیر بازگشتی توابع و متد‌ها و آرگومان‌های توابع اجباری نیست. اما می‌توانیم با تعیین نوع و استفاده از یک نرم‌افزار Linter به کاهش خطا‌های خود پیش از اجرا کمک کنیم.

def f(x: int) - > int:
    return x * 2 + 1

با این که تعیین نوع آرگومان یا ورودی تابع f که x باشد و مقدار بازگشت آن یعنی x*2 + 1 در اجرا تأثیری ندارد، اما زمانی که بخواهم مقدار بازگشت تابع f را با یک رشته نویسه (کاراکتر) جمع کنم به من اخطار داده می‌شود:

بدیهی است که اجرای این برنامه به وسیلهٔ پایتون نیز باعث خطا می‌شود. در مقابل زمانی که نوع ورودی و خروجی تابع را مشخص نمی‌کنم اخطاری داده نمی‌شود:

در ادامه با تعیین نوع ورودی‌ها و خروجی توابع و متد‌ها و ویژگی‌های یک کلاس آشنا می‌شویم.

فاروق کریمی‌زاده30-08-1401 تخصصی

مسئلهٔ ۸ وزیر می‌پرسد که در یک صفحهٔ شطرنج چه‌طور می‌توانیم ۸ مهرهٔ وزیر را چنان قرار دهیم که هیچ‌کدام در معرض تهدید دیگری نباشد. در ریاضیات و علوم کامپیوتر، مسئلهٔ n وزیر یک نسخهٔ تعمیم‌یافته از ۸ وزیر می‌باشد که برای اکثر nهای صحیح مثبت (یا طبیعی) بیش‌تر از یک چینش وجود دارد.

قبلاً یک روش برای پیدا کردن راه حل برای مسئلهٔ ۸ وزیر با استفاده از الگوریتم ژنتیک ارائه دادم. حال می‌خواهم یک روش دیگر برای همین هدف اما به صورت یک الگوریتم قطعی و تصادفی به همراه کد پایتون ارائه دهم.

زمانی که از یک برنامه‌نویس پایتونی بخواهید یک تابع ساده بنویسد تا ارقام یک عدد را جمع کند و برگرداند، احتمالاً ابتدا عدد را به یک رشته تبدیل می‌کند و سپس رشته را به لیست (فهرست) و نهایتاً تک‌تک اعضای لیست را که ارقام عدد به صورت رشته‌های تک‌نویسه‌ای هستند به عدد تبدیل می‌کند و سپس آن‌ها را با هم جمع می‌کند. ولی الزاماً اولین روشی که برای حل مسئله به ذهن‌مان می‌رسد، بهترین روش نیست. در این مطلب دو الگوریتم برای جمع ارقام یک عدد صحیح به صورت بازگشتی و تکرارشونده به همراه کد های پایتون آن ها ارائه می‌دهم.

فاروق کریمی‌زاده16-08-1401 تخصصی